Nijmegen Binnenstad

Op 22 februari 1944 bombardeerden de geallieerden de binnensteden van Nijmegen en Arnhem, waarschijnlijk in de veronderstelling dat ze twee Duitse steden troffen. Een jaar later werd de Waalstad opnieuw getroffen tijdens het bevrijdingsoffensief. Het centrumgebied rondom de Burchtstraat, het stationsgebied en het gebied rond de Batavierenstraat waren grotendeels verwoest.  

Vlak na het vergissingbombardement kreeg ir. A. Siebers als extern adviseur de opdracht tot het maken van een wederopbouwplan: het eerste van een serie (studie)plannen. In september 1945 presenteerde de stedenbouwkundige dienst van Nijmegen een uitwerking van Siebers studieplan. Dit bevatte veel historiserende elementen: een op Venetië geïnspireerde voetgangersbrug over de Houtstraat en een voetgangersplein in middeleeuwse sfeer ten zuiden van de Stevenskerk, met poorten, herbergen en ambachtelijke bedrijven. Een breed samengestelde adviescommissie wees het plan af vanwege de geïsoleerde ligging van de Grote Markt en de onpraktische voetgangersbrug. 

Het volgende, moderne plan was van P. Verhagen en B. Fokkinga, stedenbouwkundige van de gemeentelijke dienst. Tussen de stadsparken Kronenburgerpark en Hunnerpark waren meerdere pleinen geprojecteerd, gescheiden door grote, vrijstaande gebouwen. Dit plan viel niet in goede aarde bij de Nijmeegse middenstand. Het uiteindelijke wederopbouwplan werd een compromisplan. Nieuw waren de expeditiehoven voor de bevoorrading van de winkels. 

De Arnhemse architect W.J. Gerretsen werd supervisor voor de uitvoering. Hij droeg de architecten op te zorgen voor maximale variëteit in compositie, kleur en materiaal. Veel lokale architecten kregen kleinschalig werk, zoals in de Broerstraat, een paar Nijmeegse architecten, zoals R.G. Rodenburg, kreeg grotere opdrachten, maar de belangrijkste projecten gingen naar landelijk bekende architecten. De aanvankelijk verwelkomde auto werd vanaf de late jaren zestig geweerd uit het centrum door eenrichtingsverkeer, autoloze winkelpromenades en parkeerterreinen aan de rand van het centrum. Plein 1944, dat was bestemd voor parkeerruimte, een busstation en evenementen, werd in 1983 veranderd in een voetgangersdomein met zitkuil, terrassen en parasols. De oorspronkelijke functie van de expeditiehoven voldoet niet meer door de omvang van hedendaagse vrachtwagens, maar vanuit het cultuurhistorisch belang worden ze (gedeeltelijk) behouden en zo mogelijk met andere functies ingevuld.